I prawdziwy okazał się

„I prawdziwy okazał się Krasiński tylko w swojej nieznanej ogółowi współczesnych twórczości. Natomiast jego życie codzienne stało się sztuką albo modelem dla sztuki. W tym świecie ułudy pisarz porusza się nad wyraz sprawnie. Tworzy legendę, chce ją uprawdopodobnić i przenieść poza grób. Pragnie zatem, by żadna przyziemność nie skaziła tego wspaniałego obrazu. Dlatego też i miłość musi być niezwykła, romantyczna i wszechogarniająca.
Pragnął, by przedmiot jego uczuć był literacką Beatrycze przewodniczką po obszarach natchnienia i wzniosłości. Ponieważ równocześnie jednak potrafił być człowiekiem nader ziemskim, zatem kierował się przeważnie w stronę takiego ideału niewieściego, który chętnie zstępował z cokołu i zniżał się do adoratora.
Ten wystylizowany świat miały utrwalić przede wszystkim jego listy, które tysiącami kreślił do ukochanych kobiet i licznych przyjaciół, do ojca i osób najbliższych. Nawet wobec surowego rodziciela posługuje się stylem pełnym egzaltacji, starając się go przekonać do swojej romantycznej postawy, której zresztą pozostanie wierny aż do śmierci.
Generał Wincenty dawno wyleczony z wszystkich mrzonek potwornie zżymał się na te „dyrdymały", tolerując je do pewnych granic dopóki nie zagrażały jego ambitnym planom rodowym. Nie skąpił swojemu synowi i przekleństw, ale w gruncie rzeczy cóż miał począć, skoro Zygmunt był jedynym synem, a on zgromadził nader znaczny majątek i po wieloletnich zabiegach otrzymał od cara łaskawe zezwolenie na utworzenie zasobnej ordynacji opinogórskiej.“(8)